Voorbije maanden voelen als een vage vlek.
Wrang en onwezenlijk wat gebeurde.
Tijd doet treurnis toenemen, laat een leemte zien.

Onbeantwoord blijven vele vragen.
Niet voor rede vatbaar werd wanhoop weggewuifd.
Gewicht van werkelijkheid weegt overweldigend zwaar.

Weinigen weten wie ik ben.
Het noemen van mijn naam
werkt als een spiegel.
Wie probeert mij te maken
tot een naamloos ding
komt bedrogen uit!

Ik heb een naam!
Ik ben een mens!
Ik ben Frigga!

Mei 2006